Η κόλαση

Πηγή: Περιοδικων Καλων Νεων

Ο άνθρωπος το άσχημο το διώχνει το απωθεί. Το δυσάρεστο το αποφεύγει. Σε σημείο μάλιστα να διαλέγει το ψέμα αντί την αλήθεια, το σκοτάδι αντί το φως, επειδή η αλήθεια, το φως ενοχλεί, ελέγχει και αποκαλύπτει.
   
Κάποτε ένας πατέρας γέρος και βασανισμένος, κατάλαβε πως θα πεθάνει πολύ σύντομα. Έβαλε λοιπόν και ειδοποίησαν τα παιδιά του για να τα χαιρετήσει.
   
Μαζεύτηκαν και τα τρία του αγόρια στο σπίτι του άρρωστου πατέρα τους και αφού μίλησαν μαζί του, τους κάλεσε έναν-έναν να τους φιλήσει για τελευταία φορά. Μόλις πλησίασε ο πρώτος, τον αγκάλιασε, τον φίλησε του ευχήθηκε ο Θεός να ευλογήσει αυτόν και την οικογένειά του και συμπλήρωσε δακρυσμένα «καλή αντάμωση, θα σε ξαναδώ εκεί πάνω». Τα ίδια και στο δεύτερο «Αντίο, και θα σε δω εκεί πάνω». «Καλή αντάμωση στον ουρανό. Στου Πατέρα το σπίτι επάνω».
   
Μα όταν πλησίασε ο τρίτος, ο μικρότερος, που είχε παρακολουθήσει όλα τα προηγούμενα, το σκηνικό άλλαξε, ο πατέρας τον φίλησε, του έσφιξε το χέρι, τον κοίταξε πονεμένα και τον χαιρέτησε μ’ ένα «καλή τύχη παιδί μου».
   
Ο γιος πάγωσε. Γιατί δε μου λες και μένα από τα ίδια που είπες και στους άλλους, ξέσπασε με πόνο. Μα αφού εσύ δεν είσαι παιδί του Θεού, του εξήγησε τρυφερά ο πατέρας του. Εσένα δεν θα σε δω ποτέ, πια. Δεν θα συναντηθούμε στον ουρανό. Εσύ δεν διάλεξες τον Θεό, για Κύριο στη ζωή σου, όπως τα αδέλφια σου. Ο δρόμος που τραβάς δεν οδηγεί στον ουρανό, δεν θάρθεις εκεί που πάω εγώ. Θα χωρίσουμε για πάντα.
   
Τα σκληρά, γιομάτα αλήθεια τούτα λόγια του πιστού πατέρα, χάραξαν την ψυχή και μάτωσε από πόνο και αγωνία.
   
Και εκεί μπροστά, στον ετοιμοθάνατο πατέρα γονάτισε και έδωσε τη ζωή του με κλάματα μετάνοιας και ταπείνωσης στον Θεό του ουρανού.
   
Στον Θεό που κράτησε τον γέρο-πατέρα στη ζωή για να απολαύσει και το τρίτο του παιδί λυτρωμένο αιώνια.
   
Έχω ακούσει γονείς να λένε για τα παιδιά τους όμορφα λόγια, για καλούς βαθμούς, επιτυχίες, να καμαρώνουν για τις ικανότητές τους. Μα είναι δύσκολο να βρεθεί κάποιος να πει ότι το παιδί μου είναι στην κόλαση. Το είπαμε και στην αρχή. Προτιμάμε το ψέμα. Η αλήθεια ταράζει, τρομάζει.
   
Εμάς να μας αξιώσει ο Θεός να αγαπάμε την αλήθεια, να ζούμε στην αλήθεια.
   
Με το να αποφεύγεις την λέξη καρκίνος, που τρομάζει, δεν γλιτώνεις. Δεν αλλάζει τίποτα.
   
Αν σταθούμε με πόνο ειλικρίνειας μπροστά στον Θεό, εκείνος ξέρει στους απλούς και ταπεινούς να δίνει χάρη. Η πονηριά όμως δεν έχει μερίδα με τον άγιο Θεό του ουρανού.