Το σκοτάδι και το φως

Πηγή: Περιοδικων Καλων Νεων

Λέγεται ότι πουθενά αλλού δεν γιορτάζεται η ανάσταση του Χρι­στού με τόσο ενθουσιασμό, όσο στον τόπο το δικό μας, στην Ελλάδα. Βέ­βαια, είναι σίγουρο ότι αυτός ο γιορτα­σμός δεν είναι πάντα ούτε τόσο καθα­ρός, ούτε τόσο πνευματικός, όσο θα ταί­ριαζε, Όταν γιορτάζεις την ανάσταση του Χριστού Και χρησιμοποιείς τραγού­δια, χορούς, ακόμη περισσότερο μεθύσια και υπερβολές, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι βρίσκεσαι έξω από το κλίμα που ταιριάζει. Ωστόσο αφήνοντας για λίγο  κατά μέρος αυτή τη λεπτομερέστερη ανάλυση, δεν μπορεί παρά να συμφωνήσουμε ότι ο ενθουσιασμός, το πανηγυρικό στοιχείο, η συναίσθηση της νίκης που διακατέχει τον Έλληνα τη μέρα που θυ­μάται την ανάσταση του Χριστού είναι πραγματικά ένα στοιχείο μοναδικό και α­ξιόλογο.

    Ίσως μάλιστα, αν προσέξουμε και την ευαγγελική διήγηση, θα αντλή­σουμε μερικά στοιχεία που και δικαιολο­γούν και θεμελιώνουν την αντίληψη αυτή.

    Ποιος δεν θυμάται, στην διήγηση των Ευ­αγγελιστών, ότι όταν ο Ιούδας πήρε το ψωμί απ' το χέρι του Χριστού και βγήκε έξω αποφασισμένος να προχωρήσει στην προδοσία, το ιερό κείμενο τονίζει «ήτο δε νυξ». Η ώρα της προδοσίας, η στιγμή του ανθρωπίνου ξεπεσμού έπρεπε να σημειωθεί  την νύχτα. Μέσα στο σκοτάδι, κάτω από συνθήκες ασάφειας και αδιαφάνειας, ήταν το κλίμα που ταίριαζε στην  ώρα την τραγική της προδοσίας. Κάτι  τέτοιο δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει σε συνθήκες διαφάνειας. Μέσα και  κάτω  απ' του ήλιου το φως.

    Αντίθετα, τονίζει ο Ευαγγελιστής  Μάρκος στη διήγησή του, ότι όταν έφθασαν οι μυροφόρες στον τάφο του Χριστού για να διαπιστώσουν  κατάπληκτες ότι ο νεκρός δεν ήταν εκεί, αυτό έγινε νωρίς το πρωί  «ανατείλοντος του ηλίου»  Βλέπετε, το χαρμόσυνο και ενθουσιαστικό γεγονός της αναστάσεως του Χριστού  δεν μπορούσε παρά να επισημοποιηθεί  μέσα στου ήλιου το φως. Την ώρα που ο   ήλιος θριαμβευτής είχε αρχίσει να προχωράει προς το μεσουράνημα. Και ο Ευαγγελιστής κατενθουσιασμένος και το παρατηρεί και το σημειώνει. Έχει μέσα του την αίσθηση πως δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς. Ανάσταση και σκοτάδι δε πάνε μαζί. Η Ανάσταση έπρεπε να διακηρυχθεί και να διαπιστωθεί μέσα και κάτω απ' το φως.

    Πέρασαν από τότε χρόνια πολλά. Συνθήκες αλλάζουν, καταστάσεις τροποποιούνται, αντιλήψεις μεταβάλλονται. Ωστόσο η ανάσταση του Χριστού, το ενδοξότερο μήνυμα που αντήχησε ποτέ πάνω στη γη μας, εξακολουθεί πασίχαρο να λάμπει κάτω απ’ του ήλιου το φως. Όπως τότε, έτσι και τώρα, η προδοσία συναρτάται με το σκοτάδι. Η ανάσταση βιώνεται μέσα στο φως. Δεν μπορεί να γίνει αλλιώτικα. Είναι μια σχέση αυτή που δεν μεταβάλλεται με τίποτα και δεν  τροποποιείται ποτέ. Ούτε τότε, ούτε τώ­ρα. Προδοσία σημαίνει σκοτάδι. Ανά­σταση σημαίνει φως.

    Ωστόσο αυτή η τόσο σημαδιακή συσχέτιση, δεν δημιουργεί για τους πι­στούς του Χριστού την υποχρέωση να βιώνουν και τη ζωή τους με παρόμοιο τρόπο. Δεν θάπρεπε όλοι εκείνοι που είναι   πραγματικά άνθρωποι του Ιησού Χριστού  να ανήκουν  ολοκληρωτικά στο φως.; Τι  ωφελεί να γιορτάζουμε ή να συ­ζητάμε ή να σχολιάζουμε την Ανάσταση του Ιησού Χριστού, αν όλα αυτά δεν   γί­νονται κάτω απ' το φως, «ανατείλοντος του ηλίου», όπως επιμένει ο Ευαγγελι­στής ;

    Σε μια εποχή ταραγμένη και ανώ­μαλη, σαν και τη δική μας, πόσες και πό­σες διεργασίες γύρω μας σημειώνονται στο σκοτάδι, σε συνθήκες τέτοιες, που αν ήθελε να τις περιγράψει λακωνικά κά­ποιος, θα επαναλάμβανε τη φράση του Ευαγγελιστή «ήτο δε νυξ». Πόσο θάταν όμορφο, πόσο θετικό, αν μπορούσαμε να πούμε ότι και όλες οι πράξεις εκείνων των ανθρώπων που είναι άνθρωποι ανα­γεννημένοι του Χριστού, σημειώνονται «ανατείλοντος του ηλίου». Μέσα στο σκοτάδι του καιρού μας, μια εστία γνήσι­ου φωτός. Μέσα από δύσκολο περιβάλ­λον της εποχής μας, ένα σημείο ελπίδας και αισιοδοξίας. Όπως πρέπει πραγματι­κά να είναι η ανάσταση του Ιησού Χρι­στού. Όχι τόσο σαν γιορτή, όσο κυρίως ως βίωμα. Όχι σ' ένα τυπικό γιορτασμό, αλλά σε μια ατμόσφαιρα που σημαδεύει μια ολόκληρη ζωή. Και τις μέρες του Πάσχα, αλλά και όλες τις άλλες. Πάντοτε κάτω από τον ήλιο και μέσα στο φως. Όπως ταιριάζει σε κείνους που θέλουν να είναι του Χριστού.-