Η ΚΑΤΑΡΑ

Πηγή: Περιοδικων Καλων Νεων

Δυστυχώς ο τόσο χρήσιμος κλάδος της στατιστικής λες και τον δέρνει μια κατάρα και ασχολείται και μας χαρίζει στοιχεία, που είναι κατάμαυρα και κατασκότεινα.

Βέβαια, θα μου πεις, άμα τέτοια είναι η ζωή, μαύρη και σκοτεινή, πως είναι δυνατό οι στατιστικές να έχουν άλλο χρώμα από το χρώμα που του χαρίζει η ίδια η ζωή;

Αντιγράφω από το εγκυρότατο γερμανικό περιοδικό Σπήγκελ.

Τουλάχιστον δύο εκατομμύρια Γερμανοί πάσχουν από κατάθλιψη βαριάς μορφής. Η κυριότερη αιτία αυτής της κατάρας είναι οι διάφορες κοινωνικές πιέσεις για προσαρμογή στις απαιτήσεις της καταναλωτικής κοινωνίας, που κάθε μέρα που περνά γίνονται όλο και πιο πιεστικές. Είναι ένας τεράστιος βραχνάς, που όσο και αν αντιδρά, δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα. Τα νεύρα σπάζουν.

Η ζωή μακριά από τον Θεό είναι μια πραγματική κατάρα. Είναι ένα τέρας που κατατρώγει τα παιδιά του.

Μέσα σε μια εβδομάδα αυτοκτόνησαν τριακόσιοι γερμανοί Μέχρι της αυτοκτονίας τους, θεωρούνταν από τους άλλους, φυσιολογικά πρόσωπα. Κανείς δεν μπορούσε να φαντασθεί πως θα είχαν μια τέτοια κατάληξη.

Μερικοί από τους υποψήφιους αυτόχειρες, που τελικά σώζονται, είναι και αυτοί καταδικασμένοι να ξαναγυρίσουν πάλι στην κατάθλιψη.

Ένας φιλόσοφος, αναφερόμενος στην κατάρα που δέρνει αυτούς τους ανθρώπους είπε «Ζουν μέσα στην απόλυτη εγκατάλειψη, στη συνείδηση του τίποτα. Διαρκώς οι άνθρωποι αυτοί κινούνται ανάμεσα στον εαυτόν τους και το τίποτα».

Δεν νομίζω πως μπορούσε να γίνει πιο βαθυστόχαστη ερμηνεία πάνω στην αρρώστια αυτή, την κατάρα θα έλεγα των ανθρώπων της εποχής μας. Είναι γεγονός πως δεν μπορούν να ζήσουν μόνοι τους, κλεισμένοι στον εαυτόν τους. Κάτι το μεγάλο το απαραίτητο, το ουσιαστικό λείπει από τους ανθρώπους, και δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς, πως αυτό που λείπει, δεν είναι τίποτα άλλο από τον Θεό.

Όπως δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς οξυγόνο. Όπως δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς ήλιο. Όπως δεν μπορείς να ζήσεις στο σκοτάδι, έτσι δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς τη ζωντανή παρουσία του Θεού μέσα στη ζωή.

Όλα σκοτεινά, μαύρα, άνοστα, ανούσια και η ζωή χάνει το χρώμα και μεταβάλλεται σε φυλακή. Όλα όσα συμβαίνουν κάθε μέρα είναι χωρίς σκοπό και νόημα. Έτσι η ζωή δεν γίνεται πια σαν κάτι το αγαθό, μα ένα βάρος, που προκαλεί κατάθλιψη.

Ο άνθρωπος είναι πλασμένος, από τον Θεό και για τον Θεό. Μόνο μέσα στην αγάπη του Θεού βρίσκομαι την ατμόσφαιρα που λαχταρά η ψυχή μας.

Διαφορετικά η κατάθλιψη θα μας μαστιγώνει με το δικό της τρόπο. Κάνοντας τη ζωή μας μια πραγματική κόλαση.—