|
[Κατεβάσετε PDF έγγραφα]
Η Αγία Γραφή, Παλαιά και Καινή Διαθήκη, είναι ο Λόγος του Θεού, η τελεία αποκάλυψις του Σχεδίου Του διά την Σωτηρίαν του ανθρώπου και ο αλάθητος Κανόνας της Χριστιανικής Πίστεως και ζωής. Τα Βιβλία της Αγίας Γραφής εγράφησαν από ανθρώπους του Θεού, (Προφήτας, Ευαγγελιστάς και Αποστόλους) οι οποίοι ωδηγήθησαν από το Άγιον Πνεύμα.
"Ολη η γραφή είναι θεόπνευστος, και ωφέλιμος προς διδασκαλίαν, προς έλεγχον, προς επανόρθωσιν, προς εκπαίδευσιν την μετά της δικαιοσύνης" (Β. Τίμ. γ:16).
"Εγώ είμαι εναντίον των προφητών, λέγει Κύριος, οίτινες κινούσι τας γλώσσας αυτών, και λέγουσιν, Αυτός λέγει" (Ιερεμ. κγ:31).
"Δεν ήλθε ποτέ προφητεία εκ θελήματος ανθρώπου, αλλ' υπό του Πνεύματος του Αγίου κινούμενοι ελάλησαν οι άγιοι άνθρωποι του Θεού" (Β.Πέτρου α:21).
Στήν αρχή
1. Ο Θεός είναι ένας και εφανέρωσε τον Εαυτόν Του εις τρία Πρόσωπα, - Πατήρ, Υιός καί Άγιον Πνεύμα.
"Καί βαπτισθείς ο Ιησούς ανέβη ευθύς από τού ύδατος. και ιδού ηνοίχθησαν εις αυτόν οι ουρανοί, και είδε το Πνεύμα του Θεού καταβαίνον ως περιστεράνκαι ερχόμενον επ' αυτόν, Και ιδού φωνή εκ' των ουρανών λέγουσα, Ούτος είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, εις τον οποίον ευηρεστήθην" (Ματθ. γ:16-17).
"Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος" (Ματθ. κη:19).
2. Ο Ιησούς Χριστός, ο αιώνιος Υιός του Θεού, εγεννήθη εκ της παρθένου Μαρίας, διά Πνεύματος Αγίου, έζησεν δε ζωήν αναμάρτητον και εδίδαξεν διδασκαλίαν αλάθητον.
"Και αποκριθείς ο άγγελος είπε προς την Μαριάμ, Πνεύμα Άγιον θέλει επέλθει επί σε, και δύναμις του Υψίστου θέλει σε επισκιάσει. Διά τούτο και το γεννώμενον εκ σου άγιον, θέλει ονομασθεί, Υιός Θεού" (Λουκ. α:35).
"Τις από σας με ελέγχει περί αμαρτίας" (Ιωάν. η:46), "Εγώ είμαι η αλήθεια" (Ιωάν. ιδ:6).
3. Όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου, ο προαιώνιος Λόγος, το δεύτερον Πρόσωπον της θείας Τριάδος έγινε άνθρωπος. Δεν επρόσθεσε εις την θείαν Του φύσιν την ανθρωπίνην φύσιν αλλά άφησε κατά μέρος την θείαν Του φύσιν και έγινε τέλειος και αναμάρτητος άνθρωπος. Απουσίασε από τον Ουρανόν επί τριάντα τρία έτη και έζησε την πραγματικήν αλλά τελείαν ανθρωπίνην ζωήν, εξαρτώμενος καθ' όλα από τον επουράνιον Πατέρα. Τοιουτοτρόπως, κατά την περίοδον της ενσαρκώσεώς Του, ο Ιησούς Χριστός υπήρξεν, "Υιός Θεού" ως προς την προσωπικότητά Του και "Υιός ανθρώπου" ως προς την φύσιν Του.
"Εάν θεωρείτε τον Υιόν του ανθρώπου αναβαίνοντα όπου ήτο το πρότερον" (Ιωάν. ς:62).
"Εξήλθον παρά του Πατρός και ήλθον εις τον κόσμον, πάλιν αφίνω τον κόσμον και υπάγω προς τον Πατέρα" (Ιωάν. ις: 28).
"Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός πλούσιος ων επτώχευσε" (Β. Κορινθ. η:9).
"Ο Ιησούς προέκοπτεν εις σοφίαν και ηλικίαν και χάριν παρά Θεώ και ανθρώποις" (Λουκ. β:52).
"Ο Πάτηρ ο μένων εν εμοί, αυτός εκτελεί τα έργα" (Ιωάν. ιδ:10).
4. Το Άγιον Πνεύμα είναι μία θεία δύναμις, ένα θείον δώρον, ένα θείον όργανον, εν τούτοις αυτή η δύναμις, αυτό το δώρον, αυτό το όργανον είναι θεία Προσωπικότης.
"Σεις καθίσατε εν τη πόλει Ιερουσαλήμ εωσού ενδυθήτε δύναμιν εξ ύψους" (Λουκ. κδ:49).
"Μετανοήσατε, και ας βαπτισθή έκαστος υμών εις το όνομα του Ιησού Χριστού, εις άφεσιν αμαρτιών και θέλετε λάβει την δωρεάν του Αγίου Πνεύματος" (Πράξ. β: 38).
"Εις ημάς ο Θεός απεκάλυψεν αυτά διά του Πνεύματος αυτού" (Α Κορινθ. β:10).
"Ο δε Παράκλητος, το Πνεύμα το Άγιον το οποίον θέλει πέμψει ο Πατήρ εν τω ονόματί μου, εκείνος θέλει σας διδάξει πάντα και θέλει σας υπενθυμίσει πάντα όσα είπον προς εσάς" (Ιωάν. ιδ.:26).
Στήν αρχή
1. Ο άνθρωπος είναι εκ φύσεως αμαρτωλός, αφ' ενός εξ αιτίαςτης ηθικής πτώσεως των πρωτοπλάστων, αφ' ετέρου επειδή εργάζεται ο ίδιος την αμαρτίαν διά της σκέψεώς του, διά των λόγων του και διά των έργων του.
"Διά το αμάρτημα του ενός απέθανον οι πολλοί" (Ρωμ.ε: 15)
"Πάντες ήμαρτον και υστερούνται της δόξης του Θεού" (Ρωμ. γ:23).
"Δεν υπάρχει δίκαιος ουδέ εις" (Ρωμ. γ:10).
2. Είναι απολύτως αδύνατον εις τον αμαρτωλόν να σωθεί διά μέσου των ηθικών έργων του ή διά της τηρήσεως θρησκευτικών τύπων και ανθρωπίνων παραδόσεων. Ο αμαρτωλός σώζεται μόνον κατά Χάριν, διά της Μετανοίας και της Πίστεώς του εις τον Ιησούν Χριστόν.
"Ουχί εξ έργων δικαιοσύνης τα οποία επράξαμεν ημείς, αλλά κατά το έλεος αυτού έσωσεν ημάς" ( Τίτ. γ:5)
"Κατά χάριν είσθε σεσωσμένοι διά της πίστεως και τούτο δεν είναι από σας, Θεού το δώρον" (Εφεσ. β:8-9).
"Πίστευσον εις τον Κύριον Ιησούν Χριστόν και θα σωθής" (Πράξ. ις: 31).
3. Η κατά χάριν σωτηρία του αμαρτωλού στηρίζεται εξ ολοκλήρου εις το απολυτρωτικόν έργον του Ιησού Χριστού, επί του Σταυρού, όπου εξωφλήθει η ποινή διά την αμαρτίαν, διά της εκχύσεως του αίματός Του.
"Όστις ( Χριστός) έδωκεν εαυτόν υπέρ ημών διά να μας λυτρώση από πάσης ανομίας" ( Τίτ. β:14).
"Εσφάγης και ηγόρασας ημάς εις τον Θεόν διά του αίματός σου, εκ πάσης φυλής και γλώσσης και λαού και έθνους" (Αποκ. ε:9).
"Το αίμα του Ιησού Χριστού του Υιού του Θεού καθαρίζει ημάς από πάσης αμαρτίας" (Α.Ιωάν. α:7).
4. Ο Θεός απεδέχθη την απολυτρωτικήν προσφοράν του Χριστού διά λογαριασμόν των αμαρτωλών και ως απόδειξις της πλήρους ικανοποιήσεώς Του ανέστησε τον Χριστόν εκ των νεκρών και Τον εκάθισεν εις τα δεξιά του Θρόνου Του διά να είναι ο Παράκλητος και ο Αρχιερεύς του λαού Του.
"Ένας απέθανε υπέρ πάντων" (Β. Κορ. ε:Ι4).
"Έχομεν αρχιερέα όστις εκάθισεν εν δεξιά του θρόνου της μεγαλωσύνης εν υψηλοίς" (Εβρ. η:1).
"Τούτον τον Ιησούν ανέστησεν ο Θεός του οποίου πάντες ημείς είμεθα μάρτυρες" (Πράξ. β:32).
5. Επί τη βάσει της πίστεως εις το εξιλαστήριον έργον του Ιησού Χριστού, ο αμαρτωλός εξομολογείται και προσεύχεται απ' ευθείας προς τον Θεόν, δίχως ουδεμία ανθρωπίνην μεσιτείαν ή επέμβασιν, επειδή ο μόνος μεσίτης μεταξύ Θεού και ανθρώπων είναι ο Ιησούς Χριστός.
"Ουδείς έρχεται προς τον Πατέρα ειμή δι' εμού" (Ιωάν. ιδ: 6).
"Είς μεσίτης Θεού και ανθρώπων, άνθρωπος Χριστός Ιησούς όστις έδωκεν εαυτόν αντίλυτρον υπέρ πάντων" (Α. Τίτ. β: 5).
"Έλθετε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι και εγώ θέλω σας αναπαύσεί" (Ματθ. ια:28).
Στήν αρχή
1. Η σώζουσα πίστις δεν δίδεται εις τον αμαρτωλόν από τον Θεόν, τουναντίον, είναι μία αυθόρμητος και αβίαστος εκδήλωσις της ηθικής ελευθερίας του ανθρώπου. Τοιουτοτρόπως, η Σωτηρία του αμαρτωλού είναι το αποτέλεσμα συνεργασίας του Θεού με τον αμαρτωλόν. Ο Θεός προσφέρει δίχως προσωποληψίαν και ο άνθρωπος αποδέχεται ελευθέρως, διά της πίστεως.
"Είπεν ο Ιησούς προς τον εκατόνταρχον, Ύπαγε και ως επίστευσας ας γείνη εις σε, Και ιατρεύθη ο δούλος αυτού εν τη ώρα εκείνη" (Ματθ. η:13).
"Λέγει προς την Μάρθα ο Ιησούς, Δεν σοι είπον ότι εάν πιστεύσης θέλεις ιδεί την δόξαν του Θεού" (Ιωάν. ια: 40).
"Εάν δεν πιστεύσετε ότι εγώ είμαι θέλετε αποθάνει εν ταις αμαρτίαις υμών" (Ιωάν. η:24).
2. Ο άνθρωπος δεν σώζεται επειδή ο Θεός τον προώρισε να σωθεί ούτε καταδικάζεται επειδή ο Θεός τον προώρισε να καταδικασθεί. Απόλυτος προορισμός, ως προς την εκλογή του ανθρώπου δεν υπάρχει. Ο άνθρωπος σώζεται αιωνίως, ή καταδικάζεται αιωνίως, βάσει της ελευθέρας ατομικής εκλογής του να πιστεύσει εις το Πρόσωπον και το Έργον του Χριστού ή να απιστήσει.
"Ο Θεός δεν βλέπει εις πρόσωπον άνθρώπου" ( Γαλ. β:6).
"Τόσον ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον ώστε έδωκε τον υιόν αυτού τον μονογενή, διά να μη απολεσθή πας ο πιστεύων εις Αυτόν, αλλά να έχη ζωήν αιώνιον" (Ιωάν. γ:16).
"Ο άνθρωπος Χριστός Ιησούς έδωκεν εαυτόν αντίλυτρον υπέρ πάντων" (Α. Τιμ.β:6). "Δεν θέλετε να έλθετε προς εμέ διά να έχητε ζωήν" (Ιωάν. ε: 40).
3. Διά τον Χριστιανόν η Σωτηρία του είναι μόνιμος, αμετάκλητος και αιώνιος, εφ' όσον ο σεσωσμένος μένει εν τω Χριστώ, καθώς η κληματόβεργα μένει ενωμένη με το κλήμα. Εκτός της αμαρτίας, ουδεμία άλλη δύναμις είναι ικανή να αρπάσει την λυτρωμένην ψυχήν από τα χέρια του Κυρίου. Πράγματι, η διδασκαλία τηςΚαινής Διαθήκης καθιστά τον Χριστιανόν εξαιρετικώς προσεκτικόν μήπως, λόγω πνευματικής οκνηρίας και ανυπακοής, επιτρέψει εις την αμαρτία να επανακτήσει προοδευτικώς την κυριαρχικήν δύναμίν της εις την ζωήν του, μέχρι του σημείου να σκληρυνθεί η συνείδησίς του προς το θέλημα του Θεού, οπότε, ως πνευματική κληματόβεργα, θα αποκοπεί από το πνευματικόν κλήμα, τον Χριστόν. Το κατάντημα θα είναι κατάκρισις. Καθώς δηλαδή ο Θεός δεν εξαναγκάζει τον άνθρωπον να δεχθή την Σωτηρίαν, κατά τον ίδιον τρόπον δεν τον εξαναγκάζει να παραμείνει εις την Σωτηρίαν.
"Ας φοβηθώμεν λοιπόν μήποτε, ενώ μένει εις ημάς επαγγελία να εισέλθωμεν εις την κατάπαυσιν αυτού φανή τις εξ υμών ότι υστερήθη αυτής" (Εβρ. δ:1).
"Ο Δημάς με εγκατέλειπεν αγαπήσας τον παρόντα κόσμον" (Β. Τιμ. δ:10).
"Μηδέ ας πειράζωμεν τον Χριστόν καθώς και τινες αυτών επείρασαν και απολέσθησαν υπό των όφεων. Ταύτα δε πάντα εγίνοντο εις εκείνους παραδείγματα και εγράφησαν προς νουθεσίαν ημών" (Α. Κορινθ. ι:9-11).
Στήν αρχή
1. Η αληθινή εκκλησία του Χριστού δεν είναι ανθρώπινος οργάνωσις αλλά ζωντανόν πνευματικόν Σώμα, αποτελούμενον από τους απανταχού αναγεννημένους πιστούς, με Κεφαλήν τον επουράνιον Κύριον. Είναι η παγκόσμιος Κοινωνία των εν Χριστώ λυτρωμένων τους οποίους τροφοδοτεί ο Λόγος του Θεού και ενώνει η αγάπη του Αγίου Πνεύματος.
"Ο Χριστός είναι κεφαλή της εκκλησίας και αυτός είναι Σωτήρ του σώματος" (Εφεσ. ε:23).
"Εν σώμα και εν πνεύμα , εις Κύριος, μία πιστίς, εν βάπτισμα" (Εφεσ. δ:4- 5).
"Ο Χριστός ηγάπησεν την εκκλησίαν και παρέδωκεν εαυτόν υπέρ αυτής διά να αγιάση αυτήν καθαρίσας με το λουτρόν του ύδατος διά του λόγου" (Εφεσ. ε:26).
2. Η τοπική εκκλησία είναι μία εκδήλωσις του όλου πνευματικού Σώματος και υπηρετείται από τα ποικίλα χαρίσματα των μελών της. Τα τάλαντα αυτά, φυσικά η επίκτητα, αναφαίνονται εις τους κόλπους της εκκλησίας και καρποφορούν υπό την επιστασίαν και την αναζωπύρησιν του Αγίου Πνεύματος.
"Έχομεν χαρίσματα διάφορα, κατά την δοθείσαν εις ημάς χάριν" (Ρωμ. ιβ:6).
"Είναι διαιρέσεις χαρισμάτων το Πνεύμα όμως το αυτό, είναι και διαίρεσις διακονιών, ο Κύριος όμως ο αυτός" (Α. Κορινθ. ιβ:4-5).
"Σεις είσθε σώμα του Χριστού και μέλη κατά μέρος" (Α. Κορινθ. ιβ:27).
Στήν αρχή
1. Το χριστιανικόν βάπτισμα, μολονότι είναι εξωτερικόν σύμβολον εν τούτοις ενέχει, διά τους πιστεύοντας χαρακτήρα υποχρεωτικόν επειδή εθεσπίσθη από τον ίδιον τον Κύριον. Διά της πράξεως του βαπτίσματος ο βαπτιζόμενος ομολογεί, ενώπιον Θεού και ανθρώπων, ότι η παλαιά ζωή ετάφη εις τα ύδατα και κατόπιν, αναδυόμενος από τα ύδατα, ότι ανασταίνεται εις την νέαεν Χριστώ ζωήν.
2. Το νηπιοβάπτισμα δεν είναι πνευματικός θεσμός έγκυρος,κατά τας Γραφάς, επειδή: Το βαπτιζόμενον νήπιον στερείται προσωπικής πίστεως, το δογματικόν περιεχόμενον της τελετής (πνευματική αναγέννησις του νηπίου) εναντιώνεται προς την διδασκαλίαν της Καινής Διαθήκης, και τέλος επειδή το νήπιον βαπτίζεται δίχως την ελευθέραν συγκατάθεσίν του.
"Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος" (Ματθ. κη:19).
"Η αγνοείτε ότιόσοι εβαπτίσθημεν εις Χριστόν Ιησού εις τον θάνατον αυτού εβαπτίσθημεν;" (Ρωμ. ς:3-4).
"Εκείνοι μετά χαράς δεχθέντες τον λόγον, εβαπτίσθησαν ... " (Πράξ. β:41).
Στήν αρχή
Το νεογέννητον τέκνον του Χριστιανού, ανδρός ή γυναικός, είναι "άγιον", όχι υπό το νόημα της διά πίστεως αποκτωμένης αγιότητος αλλά, ως γέννημα προερχόμενον από σώμα ή σώματα τα οποία κατοικούνται από το Άγιον Πνεύμα. Προικισμένον με αυτήν την ειδικήν χάριν, το νήπιον φέρεται εις την εκκλησίαν διά να αφιερωθεί εις τον Κύριον. Η τοιαύτη αφιέρωσις αντικαθιστά την τελετήν του νηπιοβαπτισμού η οποία, κατά τας Γραφάς, δεν ενέχει πνευματικόν κύρος λόγω απουσίας προσωπικής πίστεως του νηπίου.
"Ο ανήρ ο άπιστος ηγιάσθη διά της γυναικός και η γυνή η άπιστος ηγιάσθη διά του ανδρός" (Α. Κορινθ. ζ:14).
"Το σώμα σας είναι ναός του Αγίου Πνεύματος του εν υμίν" (Α.Κορινθ.ς:19).
"Τα τέκνα σας ... τώρα είναι άγια" (Α. Κορινθ. ζ:14β).
Στήν αρχή
O Κυριακός Δείπνος είναι τελετή την οποίαν εθέσπισεν ο Κύριος και την παρέδωκε ο Ίδιος εις την Εκκλησίαν Του. Το νόημα της συμμετοχής του πιστού εις το Δείπνον του Κυρίου είναι: Ο πιστός ενθυμείται με ευγνωμοσύνη τον θάνατον του Λυτρωτού του, αισθάνεται ότι είναι ένα μετά των εν Χριστώ αδελφών του, εξετάζει και καταδικάζει τον εαυτόν του διά τας πνευματικάς ελλείψεις του και τέλος δέχεται διά πίστεως εις το σώμα του αναλόγους ευλογίας τας οποίας δέχεται και εις την ψυχήν του.
"Λαβών τον άρτον ευχαριστήσας έκοψε και έδωκε εις τους μαθητάς, λέγων, Τούτο είναι το σώμα μου το υπέρ υμών διδόμενον, τούτο κάμετε εις την ιδικήν μου άναμνησιν" (Λουκ. κβ:19-20).
"Διότι ένας άρτος, ένα σώμα είμεθα οι πολλοί, επειδή πάντες εκ του ενός άρτου μετέχομεν" (Α. Κορ. ι:17).
"Ας δοκιμάζει ο άνθρωπος εαυτόν και ούτως ας τρώγη εκ του άρτου και ας πίνη εκ του ποτηρίου" (Α. Κορινθ. ια:28).
"Ο τρώγων και πίνων αναξίως τρώγει και πίνει κατάκρισιν εις εαυτόν μη διακρίνων το σώμα του Κυρίου, Διά τούτο υπάρχουσι μεταξύ σας πολλοί άρρωστοι και ασθενείς και αποθνήσκουσιν ικανοί", (Α. Κορινθ. ια:29-30).
Στήν αρχή
Ο Κύριος Ιησούς Χριστός θα έλθει και πάλιν, όχι ταπεινωμένος καθώς ήλθεν ως άνθρωπος αλλά δοξασμένος, διά να παραλάβει τον λυτρωμένον λαόν Του, την αληθινήν Εκκλησίαν Του.
"Ούτος ο Ιησούς όστις ανελήφθη αφ' υμών εις τ o ν ουρανόν θέλει ελθεί ούτω καθ' ον τρόπον είδετε αυτόν πορευόμενον εις τον ούρανόν" (Πράξ. α:11).
"Ο Κύριος θέλει καταβή απ' ουρανού με κέλευσμα, με φωνήν αρχαγγέλου και με σάλπιγγα Θεού και οι αποθανόντες εν Χριστώ θέλουσιν αναστηθή πρώτον, έπειτα ημείς οι ζώντες όσοι απομένομεν θέλομεν αρπαχθή μετ' αυτών εν νεφέλαις εις απάντησιν του Κυρίου εις τον αέρα", (Α. Θεσσ. δ:16).
"Ο Χριστός, άπαξ προσφερθείς διά να σηκώση τας αμαρτίας πολλών, θέλει φανή εκ δευτέρου, χωρίς αμαρτίας, εις τους προσμένοντας αυτόν διά Σωτηρίαν" (Εβρ. θ:28).
Στήν αρχή
Ο Κύριος Ιησούς θα καθήσει ως Κριτής επί του "Λευκού Θρόνου" διά να κρίνει οριστικώς εις κόλασιν αιώνιον, εκείνους οι οποίοι απέρριψαν την προσφοράν της Σωτηρίας Του.
"Και είδον θρόνον λευκόν μέγα και τον καθήμενον επ' αυτού.... και εκρίθησαν οι νεκροί εκ των γεγραμμένων εν τοις βιβλίοις κατά τα έργα αυτών, Και όστις δεν ευρέθη γεγραμμένος εν τω βιβλίω της ζωής ερρίφθη εις την λίμνην του πυρός" (Αποκ. κ:11).
|
Ευπρόσδεκτο μήνυμα
